செவ்வாய், ஏப்ரல் 27, 2010

நீ... நான்... நாம் !..



உன்வலியை நானறிந்து
தன்வலியாய் தானுணர்ந்து
என்னுயிரில் நீ கலந்து
நாம் எழுதிய கவியன்றோ ?.

நீயின்றி நானின்றி
நாமாகி கலந்தபின்
ஊனின்றி உயிரின்றி
நம் காதல் வாழுமன்றோ !.

குலமென்றும் மதமென்றும்
சுற்றமும், சூழும் சனமென்றும்
பழங்கதைகள் பலக்கேட்டு
நின்றிடுமோ நம் காதல் !.

பாடிப்பறந்த பறவையின்
சிறகொடித்ததோ நம் காதல்
ஓடித்திரிந்த மான்குட்டியின்
கால் முறித்ததோ நம் காதல் !.

பட்டுபுழு பட்டாம்பூச்சியாகும் போது
வலிகள் எல்லாம் பறந்திடுமே !..
கணவன் மார்பில் சாய்ந்துறங்கும் போது
ஆயிரம் சிறகுகள் முளைத்திடுமே !..

ஞாயிறு, ஏப்ரல் 25, 2010

என் காதல் ...




இறந்தே பிறந்த
குழந்தையை போல் ...
முடிந்தே தொடங்கியது
என் காதல் ...

காதலின் மறுப்பும் ...
குழந்தையின் இழப்பும் ...
வாழ்நாள் முழுதும்
தொடரும் நினைப்பும் ...

புயலென வந்தாய் ...
வேருடன் சாய்த்தாய் ...
துளிர்க்கும் நினைப்புடன்
உயிருடன் நான் ...

மீனின் கண்ணீர்
கடலுக்கு தெரியுமா ...
ஆணின் கண்ணீர்
மனதுக்கு புரியுமா ?...

உயிரை பறித்தால்
சிரிப்புடன் மரிப்பேன் ...
நட்பை பறித்தால்
நான் என்ன செய்வேன் ?

அருவியின் உச்சியில் பரிசலாய் ...
சரியும் பனியில் சிறுமுயலாய் ...
எரியும் குடிசையில் குருடனாய் ...
சிங்கள தேசத்தில் தமிழனாய் ...
நான் !..

எதிர்மறை எண்ணங்கள்
மனதினில் வந்ததில்லை ...
அவை தவிர இப்போது
வேறொன்றும் தோன்றவில்லை ...

சித்தம் கலங்கி ...
முற்றும் குழம்பி ...
தெருவினில் அலையுமுன்
கொன்றுவிடுங்கள் என்னை !!!

கருணைக்கொலை புண்ணியம் !...